2.ถ้ายิ้มให้กับคนที่อยู่ในกระจก รับรองว่าเขาต้องยิ้มกลับมาทุกครั้งแน่

3.ลองปลูกต้นไม้เองสักต้น การเติบโตของมันจะบ่งบอกตัวตนของคุณได้rr

4.หลับตานิ่งๆสักสามนาที เมื่อรู้สึกว่าอะไรที่อยู่ตรงหน้ามันช่างยากเหลือเกิน

5.ระหว่างแปรงฟัน ฮัมแพลงด้วยจนจบ จะทำให้ฟันสะอาดขึ้นสองเท่า

6.เคี้ยวข้าวแต่ละคำให้ช้าลง จากที่รสชาดธรรมดา ก็จะอร่อยขึ้นเยอะเลย

7.ไม่ว่าผมจะสั้นหรือยาวแค่ไหน ก็ต้องการให้หวีอย่างถนุถนอมเหมือนกันหมด

8.การขึ้นลงบันใดสูงๆ แบบไม่ให้เมื่อย คือการไม่นับว่ากำลังยืนอยู่บันใดขั้นที่เท่าไร

9.คนตาบอดจะเห็นว่าคุณสวย/หล่อมากๆทันที ที่คุณถามเขาว่า “ช่วยพาข้ามถนนไหมคะ/ครับ?”

10.เมื่อจะหยิบเศษเงินให้ขอทาน ไม่จำเป็นต้องนับก่อนที่หย่อนลงกรป๋องหรอก

11.ควรหัดพูดคำว่า “ไม่เป็นไร” ให้เคยปากมากกว่าการพูดคำว่า “จะเอายังไง”

12.ลองตั้งนาฬิกาให้เร็วขึ้น 15 นาที รับรองว่าจะไม่ค่อยไปสายเหมือนก่อน

13.สัตว์เลี้ยงที่บ้านเก็บความลับเก่ง เรื่องที่ไม่อยากให้ใครรู้จึงควรเล่าให้มันฟัง

14.อาหารที่ไม่ชอบกินตอนเด็ก ลองตักเข้าปากอีกที เผื่อจะกลายเป็นอาหารจานโปรด

15.เขียนชื่อคนที่เกลียดใส่กระดาษแล้วฉีกทิ้ง ความเกลียดจะเบาบางลงเรื่อยๆ

16.ให้ปล่อยให้น้ำตาไหลโดยไม่ต้องเช็ด เมื่อน้ำตาแห้งแล้วแทบดูไม่ออกว่าเพิ่งร้องให้

17.ตุ๊กตาและของเล่นเก่าๆ จะทำให้เรายิ้มได้เสมอเมื่อไปหยิบมาเล่นอีกครั้ง

18.ก่อนจะซื้ออะไรก็ตาม ต้องคิดหาประโยชน์ของมันให้ได้อย่างน้อยสามข้อก่อน

19.ถึงเสื้อกางเกงในตู้จะมีอยู่น้อย แต่ถ้าใส่สลับกันไปเรื่อยๆ ก็ดูเหมือนมันมีเยอะเอง

20.ซาลาเปา 1 ลูกกินได้ 2 คน ลูกชิ้นปิ้ง 1 ไม้กินได้ 4 คนถ้าคุณคิดจะแบ่งเท่านั้นเอง

21.เลือกให้ของขวัญคนที่ไม่เคยได้ดีกว่า ให้คนที่ได้เยอะจนจำชื่อคนที่ให้ไม่ได้

22.ในวันที่รู้สึกเศร้าๆ เหงาๆ เดินไปซื้อดอกไม้ให้ตัวเองสักดอกก็จะดีขึ้น

23.แอบรักใครสักคน ยังไงก็ยังดีกว่าไม่เคยรู้ว่าความรู้สึกรักมันเป็นอย่างไร

24.ถึงจะไม่ออกไปไหน แต่ไม่ได้หมายความว่าจะแต่งตัวสวยๆ หล่อๆ ไม่ได้นิ

25.ฝึกโรแมนติกง่ายๆ คนเดียวบ้าง ด้วยการนั่งนับดาวให้ครบ 100 ดวงก่อนนอน

26.ถ้าคุณเช็ดกระจกที่ขุ่นมัวที่สุดจนใสได้ ทำไมคุณจะเรียนดีกว่านี้ไม่ได้

27.พยายามอ่านหนังสือทุกชนิดในมือให้จบเล่ม มันอาจจะไม่สนุกแต่ก้มีประโยชน์แฝงอยู่

28.วันที่ตื่นเช้าๆ ให้บิดขี้เกียจนานที่สุดเท่าทีจะนานได้ ถ้าขี้เกียจออกกำลังกาย

29.แค่เอาข้าวที่กินไม่หมดไปให้หมาที่เดินผ่าน ก็เป็นการทำบุญที่ไม่ต้องลงทุนแล้ว

30.ปิดไฟดวงที่ไม่จำเป็นในบ้าน แม่จะได้มีค่าขนมเพิ่มขึ้นอีกหลายบาท

ที่มา : teenee.com

Share on Facebook

Start Slide Show with PicLens Lite

• Pinyin – พินอิน ไม่ใช่ พินยิน เพราะตัว yi อ่านว่า อิ/อี
• Michelangelo – มีเกลันเจโล ไม่ใช่ ไมเคิล แองเจลโล อ่านผิดกันทั่วบ้านทั่วเมือง
• Lincoln – ลิงคอล์น (หรือ ลิงเคิล์น) ไม่ใช่ ลินคอล์น เพราะแยกพยางค์ได้ว่า Linc-oln
• archives – อาร์ไคฟส์ ไม่ใช่ อาร์ชีฟส์
• Leopard – เลเพิร์ด ไม่ใช่ ลีโอพาร์ด เพราะ ตัว O ไม่ออกเสียง อ่านเหมือน Lep-ard
• YouTube – ยูทูบ ไม่ใช่ ยูทิวบ์
• Hawaii – ฮาวายอี ไม่ใช่ ฮาวาย เพราะมันมี i สองตัว แล้วเวลาเขียนจริงเขียนเป็น Hawaiʻi
• bentō – เบ็นโต ไม่ใช่ เบ็นโตะ ชุดข้าวกล่องญี่ปุ่น สังเกตตรงเหนือตัว o จะมีขีดบอกว่าอ่านเสียงยาว
• rāmen – ราเม็ง ไม่ใช่ ราเมน ญี่ปุ่นลงท้ายตัว n ออกเสียง ง.งู
• Chevrolet – เชฟโรเล (ในอเมริกา) และ เชฟโรเลต (ในไทย) เพราะตัว t ไม่ออกเสียง แต่คงโอเคเพราะคนไทยคงไม่ชอบโลเล
• Adobe – อะโดบี ไม่ใช่ อะโดบ
• Mozilla – มอซิลลา หรือ มอซซิลลา ไม่ใช่ โมซิลลา
• Ajax – เอแจ๊กซ์ ไม่ใช่ อาแจ๊กซ์ หรือ อาเจ็ก
• Harvard – ฮาร์เวิร์ด ไม่ใช่ ฮาวาร์ด
• Vincent van Gogh – ฟินเซนต์ ฟาน ก็อกฮ์ ไม่ใช่ วินเซ้นต์ แวน โก๊ะ เพราะตัว v ในภาษาดัตช์ ออกเสียง ฟ.ฟัน
• Rockefeller – ร็อกเกอะเฟลเลอร์ ไม่ใช่ ร็อกกี้เฟลเลอร์ เพราะ ตัว e หลัง k ออกเสียงเออะ ไม่ใช่เทือกเขาร็อกกี้ซะหน่อย
• Che Guevara – เช เกบารา ไม่ใช่ เช กูวารา หรือ เช เกวารา เพราะตัว gue อ่านว่า เก (gu = ก) ส่วน v ในภาษาสเปนออกเสียง บ

และอื่นอีกมากมาย ซึ่งเรื่องเหล่านี้มีการเขียนไว้แล้วในวิกิพีเดียไทยและเขียนไว้ในคำภาษาไทย ไม่ใช่ภาษาอังกฤษ นั่นก็เป็นอีกสาเหตุหลักข้อหนึ่งที่ว่า บทความในวิกิพีเดียควรเขียนชื่อบทความเป็นภาษาไทย ไม่ใช่มัวแต่เขียนกันเป็นภาษาอังกฤษ แต่จริงแล้วอ่านไม่ออก อ่านผิดผิดถืกถืกกันซะงั้น

Share on Facebook

Start Slide Show with PicLens Lite

บ้านพักคนชราที่ผมไปเยี่ยมเยืยนมาหลังวันเกิดในเดือนที่แล้วเป็นอาคารไม้ชั้นเดียวไม่ใหญ่โตนัก
ที่นี่เป็นส่วนหนึ่งของวัดเล็กๆ  ที่สมภารเจ้าอาวาสอดีตนักเรียนโรงเรียนเดียวกับผม
ท่านเอาเงินที่ญาติโยมศรัทธาถวายท่านมาปลูกสร้างเพื่อให้ผู้เฒ่าผู้ชราได้มาพักอาศัยยามเมื่อขาดที่พึ่งพิง
มีโยมผู้หญิงวัยกลางคนไร้ญาติและสิ่งเกาะเกี่ยวทางโลกมาบำเพ็ญธรรมโดยไม่บวชชี
ท่วงท่าเจรจาพาทีดูสำรวมราบเรียบ  พร้อมเด็กวัดลูกชาวบ้านแถบนั้นแวะเวียนผลัดเปลี่ยนกันเป็น
ผู้ดูแลผู้ชราทั้งหญิงชายที่ถูกทอดทิ้งรวม13 ชีวิต ค่าจ้างคนดูแล น้ำไฟ  เสื้อผ้ายารักษาโรค  ข้าวปลา อาหาร
สมภารใจดีอดีตนักเรียนช่างกลที่รอดตายมาจากเหตุการณ์ 14 ตุลาคม  2516 เหมาจ่ายคนเดียว
โดยไม่เคยพิมพ์ฏีกาเรี่ยไรใคร พูดคุยกับท่านหลายเรื่องจนตอนจะลากลับผมควักเงิน  500 บาท
ใส่ซองถวายท่านเป็นค่าใช้จ่าย  ท่านจึงนึกอะไรขึ้นมาได้ชวนผมเดินลงจากศาลาไปที่บ้านพักคนชราแห่ง นั้น
เปิดนรกบนดินอีกขุมหนึ่งให้คนบาปอย่างผมมีดวงตาเห็นธรรมโดยไม่ต้องฟังเทศน์เทียบชาดกบทใดๆ

หญิงชรารูปร่างเล็กผิวสองสีบอบบางทอดกายเหยียดตรงบนเตียงเล็กๆ แต่สะอาด  มีผ้าห่มผืนบาง ๆ
ห่มปิดทรวงอกที่ยังกระเพื่อมเบาๆ ราวเครื่องยนต์ใกล้ดับอย่างเหนื่อยหน่าย  แม่เฒ่าพยายามยกขึ้น ประนมไหว้
เมื่อท่านสมภารพาผมมานั่งอยู่ข้างขอบเตียง  กังวานน้ำเสียงแห่งพุทธบุตรผู้เมตตาเปล่งวาจาถามไถ่ อาการและ
ให้ศีลให้พรเบาๆ แต่เข้มขลังศักดิ์สิทธิ์หยาดน้ำตาแห่งความปิติ  ท่วมท้นดวงตาสีขาวขุ่นแล้วค่อย  ๆ
ซึมเซาะรินไหลไปตามร่องขอบตาที่เ่ยวย่นบนใบหน้าเวทนาบังเกิดจนผมต้องเบือนหน้าหนี
ผู้เฒ่าอายุ  91 ปี อาวุโสสูงสุดในจำนวน 13 คนชราของที่นี่  เรื่องราวทั้งหลายในอดีตยังเจิดจ้าอยู่ใน ความทรง
จำเหมือนเพิ่งเกิดเมื่อวาน…….

แม่เฒ่ามีลูกชายสองคนและหญิงหนึ่งคน 60  ปีที่ผ่านมาครอบครัวแม่เฒ่าจัดอยู่ในระดับผู้มีอันจะกินของ จังหวัด
สามีของแม่เฒ่ามีอาชีพรับเหมาก่อสร้าง  ก่อร่างสร้างตัวจากกรรมกรกินค่าแรงรายวันโดยแม่เฒ่ารับจ้าง
ทอผ้าอยู่ในโรงงงานแห่งหนึ่ง  อดออมสะสมจนฐานะดีขึ้น สามารถสร้างหลักฐานจนมีที่ดินบ้านช่องสม ฐานะ
แต่สามีก็ยังทำงานหนักไม่ยอมพักหวังจะฟูมฟักลูก 3 คนให้อยู่อบอุ่น  กินอิ่มโดยไม่ต้องลำบากช่วงนั้นแม่ เฒ่า
เลิกทอผ้าแล้วอยู่บ้านเลี้ยงลูก3 คนที่อยู่ในวัยซวนไล่เรียงตามลำดับ  เช้าวันหนึ่งเมื่อลูกชายคนโตอายุได้ 6 ขวบ
สามีของแม่เฒ่าก็หลับไปไม่ตื่นมาร่ำลา  หมอที่โรงพยาบาลบอกว่าสามีตับแข็งตายทั้ง ๆ  ที่ไม่เคยแตะ เหล้าซักหยด
แม่เฒ่าเปลี่ยนสภาพบ้านพักเปิดเป็นร้านค้าโชห่วยขายของสารพัดชนิดอดทนอดออมเลี้ยงลูกทั้ง  3 คน ให้
ร่ำเรียนจนจบปริญญา ครอบครัวอบอุ่นพี่น้องรักใคร่กันดี  ไม่มีเค้าลางว่าจะแตกหัก ดั่งหนึ่งคนละสาย เลือด

ลูกชายคนโตแต่งงานไปกับลูกสาวเจ้าของร้านขายทองในตลาดในชีวิตของแม่เฒ่าไม่เคยมีความสุขครั้ง ไหน
เหมือนวันที่ลูกชายแต่งงานสมบัติที่มีแม่เฒ่าจัดแบ่งเป็นสามส่วนให้ลูกชายคนโตเปิดร้านขายทองตามที่สะใภ้ ต้องการ ปีต่อมา

ลูกคนที่สองแต่งสาวเข้าบ้านอีกคนแม่เฒ่ายกบ้านและที่ดินที่เปิดร้านขายของสองคูหาสามชั้นให้เป็นสมบัติ ของ ลูกด้วยความยินดีโดยที่แม่เฒ่าขอสิทธิ์แค่อยู่อาศัย

สองปีถัดมาลูกสาวคนสุดท้องแต่งกับข้าราชการระดับหัวหน้ากองในจังหวัดแม่เฒ่ายกที่ดินและเงินสดก้อนสุด
ท้ายของแม่เฒ่ารับขวัญลูกเขยด้วยความปรีดา

สัตว์โลกทั้งหลายล้วนเวียนว่ายก่อเกิดเพื่อมาชดใช้กรรมเก่าสะใภ้  คนที่สองเริ่มจุดประกายแห่งการแตก หักตั้งแต่แต่ง
เข้าบ้านไม่เคยแม้แต่เสียบปลั๊กหม้อหุงข้าวแม่เฒ่ากลายเป็นทาสในเรือนซักผ้าทำกับข้าวจัดสำรับคับค้อนตั้ง โต๊ะคอย
ท่าสองผัวเมียกินก่อนจนอิ่มแม่เฒ่าจึงมีโอกาสได้กินของเหลือก่อนจะเก็บกวาดถ้วยชามไปล้างกวาดเช็ดบ้านช่องเรียบร้อย
แล้วจึงได้พักผ่อนด้วยการเดินออกไปคุยกับเพื่อนบ้านในวัยไล่เลี่ยกัน  สะใภ้สองเข้มงวดแม้แต่ของสดทุก ชนิดที่ซื้อมาทำกับ
ข้าวต้องถามราคาแล้วยกไปชั่งน้ำหนักราคาสินค้ากับเงินทอนที่เหลือต้องตรงกับเงินที่ให้ไปตลาดแต่แม่เฒ่า ก็ไม่เคยเก็บมาเป็นอารมณ์
แล้ววันหนึ่งสะใภ้สองก็จัดระเบียบการกินใหม่หล่อนไปสั่งผูกปิ่นโตเพื่อนกินกันแค่สองผัวเมียแล้วสั่งให้ผัว จ่ายเงินให้แม่เฒ่า
แค่วันล่ะยี่สิบบาทไปหากินเอาเองด้วยเหตุผลโง่ ๆ คือต้องการประหยัด แต่ลึก ๆ  ในใจไม่ต้องการให้ แม่ผัวเม้นส่วนเกิน
แม่เฒ่าคิดเอาเองว่าลูก ๆ  คงไม่อยากให้แม่เหนื่อยจึงน้อมรับประกาศิตลูกสะใภ้ด้วยดุษฏี  สองสามวัน ต่อมาแม่เฒ่าก็ลืมสิ้น
เพราะความรักลูก

หลายครั้งที่แม่เฒ่าคิดถึงลูกชายคนโตที่เปิดร้านขายทองในตลาดแม่เฒ่าจะเจียดเงินที่เก็บออมไว้  ซื้อผล ไม้ที่ลูกชอบติดมือไป
ด้วยแต่ทุกครั้งที่แม่เฒ่าเดินเข้าไปในบ้านสะใภ้ใหญ่จะมองอย่างเหยียด ๆ  แล้วเดินหนีเข้าห้องแอร์ปิด ประตูนอนดูโทรทัศน์สั่ง
คนใช้ให้คอยสอดส่องเดินตามแม่เฒ่า  เธอกลัวแม่ผัวขโมยของในบ้านจะคุยกับลูกชายนั่นก็ออกอาการ ไม่ว่างถามคำตอบคำ
เหมือนหนามตำโดนโคนลิ้นจนอ้าปากลำบากลำบน อึดอัดแม่เกรงใจเมีย  แกล้งถอดสร้อยคอทองคำเส้น โตที่ห้อยแขวนพระเครื่อง
ราคาแพงในกรอบทองฝังเพชรพวงใหญ่ขึ้นมาส่องทีละองค์ด้วย  ความเลื่อมใสและไม่แม้แต่จะชายตามอง แม่เฒ่าที่นั่งซึมอยู่ข้างตู้
ทองอย่างเดียวดาย เก้ ๆ กัง ๆ อยู่พักใหญ่ก็เดินออกจาก  บ้านลูกชายคนโตอย่างเหงา ๆ โดยมีคนใช้ ของลูกหิ้วถุงผลไม้ตามมายัด
คืนใส่มือ ระหว่างทางก็แวะทักทายคนรู้จักเพื่อรักษา

มารยาท แต่ในใจของแม่เฒ่ามันวังเวงจนจำไม่ได้ว่าพูดคุยกับใครไปบ้างระหว่างทาง  ลูกสาวคนเล็กที่ แม่เฒ่าทั้งรักทั้งหวงนั่น
แทบไม่ต้องพูดถึงเธอยื่นคำขาดกับแม่เฒ่าตั้งแต้ครั้งแรกที่ไปเยี่ยมว่าถ้าไม่จำเป็นก็ไม่ต้องไปหาเพราะบ้าน เธอมีแขกที่เป็นลูกน้อง
ของผัวและพ่อค้าวานิชเข้าพบผัวของเธอเพื่อขออำนวยความสะดวกในทางธุรกิจบ่อยๆ  และผัวของหล่อน ก็ค่อนข้างเจ้ายศเจ้า
อย่างถ้าแม่เฒ่ารักลูกก็ควรจะต้องรักษาเกียรติรักษาหน้าตาของผัวลูกด้วย  แม่เฒ่าไม่เข้าใจว่าการรักษา หน้าตาของลูกเขยนั้น
ต้องทำอย่างไรแม่เฒ่ายังเคยปลื้มกับคำชมของเพื่อนบ้าน  เขาว่าแม่เฒ่าวาสนาดีลูกเขยเป็นเจ้าคนนาย คนแม่เฒ่าก็ได้แต่แอบปลื้มทั้งๆ
ที่ไม่เข้าใจว่าทำไมการเป็นเจ้าคนนายคนจึงเหมือนกำแพงชนชั้นปิดกั้นระหว่างความเป็นแม่ลูกจนหนักหนา สาหัสขนาดนั้น
ร้านสะดวกซื้อและห้างสรรพสินค้าขนาดยักษ์โผล่ขึ้นมารายรอบร้านค้าของลูกชายคนที่สองกระทบธุรกิจของสองผัวเมียจนทรวดเซ
ของขายไม่ได้มากเหมือนเก่าที่เอาอะไรมาวางก็ขายหมด  ปัญหาและวิกฤติการเงินในบ้านส่งสัญญาณถึง ขาลงสองผัวเมียเริ่มมีปาก
เสียงกันบ่อยครั้ง  และแทบทุกครั้งลูกสะใภ้ก็จะฉวยโอกาสด่ากระทบแม่ผัวเป็นของแถมโดยไม่มีเหตุผล โดยที่ลูกชายก็ไม่ออก
อาการปกป้องแม่เฒ่าแต่อย่างใด…

12 มิถุนายน ประมาณ 3 ทุ่มของคืนโลกาวินาศ  ท้องฟ้ามืดครึ้มไปด้วยพยับเมฆสลับกับเสียงฟ้าร้องดัง กึกก้องเป็นระยะๆ ครู่ใหญ่  ๆ
ต่อมาสายฝนจึงโปรยปรายชุ่มฉ่ำน้ำนองไปทั่วเมือง  ลูกชายลูกสะใภ้ออกไปกินข้าวนอกบ้านยังไม่กลับ ปล่อยแม่เฒ่า
เฝ้าร้านค้าคนเดียว  แม่เฒ่าจำได้ว่าวัยรุ่นสองคนขี่รถเครื่องฝ่าสายฝนมาจอดหน้าร้านขอซื้อเบียร์หนึ่งขวด  แม่เฒ่ารับเงินแล้วเดิน
เข้าไปเก็บในลิ้นชักโดยไม่ระแวงว่า  สองวัยรุ่นแอบยกลังใส่บุหรี่ที่ลูกชายสั่งมายังไม่แกะกล่องช่วยกัน แบกขึ้นรถขี่หายไปกับความมืด
ก่อนสี่ทุ่มเล็กน้อยสองผัวเมียจึงขับรถกลับเข้าถึงบ้านช่วยกันเก็บของเข้าร้าน  วางของทุกชิ้นเข้าที่ ๆ เคยวาง เมื่อไม่เห็นลังบุหรี่จึงหัน
ไปตะโกนถามแม่เฒ่าที่กำลังจุดธูปไหว้รูปสามีบนหิ้งเพียงคำตอบที่แม่เฒ่าตอบว่าไม่เห็นก่อนปักธูปลงกระ ถางเสียงสบถด้วยคำหยาบ
ของลูกชายก็ดังสวนสนั่นบ้านครู่เดียวทั้งลูกสะใภ้กับลูกชาย  ก็สลับปากจิกหัวด่าแม่กึกก้องประสานเสียงกับ สายลมนอกบ้าน ก่อนที่ทั้งคู่
จะขับรถไปโรงพักแจ้งจับแม่ลักทรัพย์

ตำรวจพาแม่เฒ่าไปนั่งอยู่หน้าโต๊ะร้อยเวรแม่เฒ่าให้การไม่รู้ด้วยซื่อบริสุทธิ์โดยไม่ตัดพ้อต่อว่าลูกชายแม้แต่ คำเดียว  กว่าชั่วโมงใน
ห้องแอร์เย็นเฉียบแต่ในอกในใจของร้อยเวรหนุ่มร้อนรุ่มเหมือนถูกไฟนรกแผดเผาที่ต้องวิงวอนสองผัวเมีย ให้เห็นบาปบุญคุณโทษแต่
สองผัวเมียกลับโยนภาระตอกย้ำให้ตำรวจอบรมแม่เฒ่า  ก่อนที่จะสะบัดก้นกลับไปบ้านโดยไม่ใส่ใจแม่เฒ่า ที่เปียกฝนนั่งสั่นสะท้านด้วย
ความหนาวเหน็บ สายฝนยงสาดซัดกระหน่ำหนักเหมือนฟ้าแตก  ตำรวจยศนายดาบขับรถร้อยเวรมาส่งแม่ เฒ่าที่บ้านบ้านซึ่งประตูเหล็ก
ถูกปิดสนิท  แม่เฒ่าลงจากรถเดินฝ่าฝนถึงหน้าบ้านแล้วแม่เฒ่าก็ตกใจสุดขีดกับภาพเบื้องหน้าที่พื้นหน้าบ้าน เสื้อผ้าเก่า ๆ ยัดแน่นอยู่ในถุง
ถูกโยนออกมากองเรี่ยราดเหมือนขยะ บนกองเสื้อผ้าของแม่เฒ่า  กระถางธูปและรูปถ่ายของสามีแตก กระจายเกลื่อนกราด หยาดฝนสาด
ซัดรูปถ่ายขาวดำของสามีจนเปียกปอนขาดวิ่น  แม่เฒ่าก้มลงหยิบรูปของสามีมากอดแนบอกน้ำตาแห่งความ รันทดทะลักล้นปนน้ำฝนปวด ร้าวเหมือนถูกฟ้าผ่าเข้ากลางใจ

แม่เฒ่ากอดรูปนั้นไว้เหมือนจะปกป้องจากสายฝนสุดชีวิต สองเท้าออกก้าวช้า  ๆเหมือนร่างไร้วิญญาณเข้า ตลาดไปหยุดนิ่งอยู่หน้าร้านขายทอง ของลูกชายคนโตเหมือนเป็นการบอกลาแล้วลัดเลาะฝ่าความมืดและสายฝนไปยืนอยู่หน้าบ้านลูกสาวคนเล็ก เก็บภาพแห่งความรักความทรงจำสุด ท้ายเป็นครู่ใหญ่จึงเดินจากไปท่ามกลางเสียงกึกก้องของฟ้าร้องระงม  สลับกับเสียงฟ้าผ่าแน่นหนักเป็น
ระยะดั่งเจ้ากรรมนายเวรกำลังเร่งรีบกรีด นิ้วกัปนาทบรรเลงเพลงกรรมในอดีตชาติติดตามมาทวงคืนให้แม่เฒ่าต้องชดใช้อย่างบอบช้ำยับเยิน  รถ กระบะเก่า ๆคันนั้นวิ่งฝ่าสายฝนมาจอด สงบนิ่งอยู่หน้ากุฏิพระของสมภารเจ้าวัดตอนตีสามเศษๆ  คนขับรถพบแม่เฒ่าเดินโซซัดโซเซอยู่ข้างถนน เปล่าเปลี่ยวเดียวดายด้วยใจเมตตา เมื่อแม่เฒ่าต้องการมาที่นี่  จึงขับรถมาส่งด้วยความสังเวชแม่เฒ่ามักคุ้นกับสมภารวัดนี้มานานแล้วตั้งแต่ เจ้าอาวาสองค์เก่ายังอยู่นาทีสุดท้ายของ การตัดสินใจครั้งใหญ่ของชีวิตจึงไม่มีที่ไหนอบอุ่นให้พึ่งพิงเหมือนร่มเงาฉัตรแก้วกงธรรมแห่งรัตนะทั้งสาม ฟ้าเริ่มขมุกขมัวใกล้ค่ำลงทุกขณะ
ผมจำเป็นต้องบอกลาท่านสมภารและแม่เฒ่าเจ้าของเรื่องราวน่าสลด  นับแต่นาทีแรกที่แม่เฒ่ามาถึงที่นี่จน วันนี้แม่เฒ่าไม่เคยออกไปนอกวัดเหมือนๆ กับที่ทั้งสามคนก็ไม่เคยออกติดตามถามหาจะรู้หรือไม่ก็แล้วแต่  ว่าแม่ซมซานมาอยู่วัดแต่ก็ไม่เคยปรากฏแม้
แต่เงาของลูกทั้ง 3

ผมจากลาออกมาทั้งที่น้ำตาเปื้อนหน้าประโยคสุดท้ายของแม่เฒ่าที่ฝากมา.. ” แม่จำลูกได้ทุกอย่างตั้งแต่ เกิดจนโตจะทุกข์จะสุขก็คือลูกของแม่ แม่ให้โดยไม่เคยวาดหวังจะได้จากลูกทุกคนเป็นการตอบแทน  ลูกเอ๋ย…เมื่อลูกยังเป็นทารกทุกครั้งที่ แนบอกดูดดื่มน้ำนมจากเต้า สองมือน้อย ๆ  ของเจ้าไขว่คว้าอยู่ไหว ๆ  วันนี้แม่สิ้นแรงแทบสิ้นใจจะมีมือ ของลูกคนไหนเอื้อมมาปิดตาให้แม่ก่อนสิ้นลม…..”

ก่อนแม่จะสิ้นลมหายใจ  ได้บทความจากคุณสุรสิทธิ์

Share on Facebook

Start Slide Show with PicLens Lite

จบ………….ความรักที่มี
55555+
ขำๆๆนะพี่น้อง
ทำไมวันนี้มีแต่คนบอกกรุรั่วว่าแซรด
ออกจะเหมือนที่องครักษ์
ว๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

Share on Facebook

Start Slide Show with PicLens Lite

เอาเรื่องมาฝากไว้ในstory ดีกว่า
เป็นนิทานปรัมปรา น่าเบื่อ แต่อยากเอามาเล่า
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว….
นานแสนนาน…นานเท่าไรก็ไม่รู้ นานตั้งแต่สมัย…
ที่มนุษย์ยังเชื่อว่าโลกกลมกระมั่ง
คงเป็นการย้อนกลับไปในอดีตที่แสนนานเหลือเกิน
แต่เรื่องราวก็ยังคงถูกสืบทอดผ่านมาทาง
วิญญาน ความทรงจำ หรืออะไรสักอย่างในร่างกายทีละเอียดอ่อน
ของผู้แต่ง จึงได้จดจำมันได้อย่างไม่ชัดเจนนัก แต่ก็ยังพอ
จะเรียบเรียงได้บ้าง กาลครั้งที่นานมาแล้ว

ในความรู้สึกนั้น มันอ่อนโยนอบอุ่น เหมือนกับแสงจันทร์
ที่สวยงาม ให้แสงสว่าง แต่ไม่ร้องรุ่นแรง หรือหนาวจับใจ
แต่อย่างใด มันเป็นความรู้สึกที่ประหลาด มีกลิ่นหอม
แต่ไม่รู้ว่าเป็นกลิ่นของดอกไม้ หรือผลไม้ชนิดใด
รู้แค่เพียงยามหลับตาแล้วรับรู้ถึงมัน ความรู้สึกนั้น
จะแทรกผ่านตามร่างไปทุกอณู น่าแปลก….
ที่ไม่มีเรื่องราวของใคร หรืออะไร…
มีเพียงความรู้สึกที่สืบทอดมาจากครั้งกาลนาน
ผู้เขียนเองก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร…
แต่รู้เพียงว่ามันมีอายุยาวนาน ยาวมาก
ยาวซะจนไม่น่าเชื่อว่าจะติดตรึงมากับในจิตใจได้
ผู้เขียนเชื่อว่าทุกคนมีมันอยู่ในใจ…
เพียงแต่ไม่รู้ว่ามันคืออะไร..
รู้แต่เพียงว่าสิ่งนี้ทำให้เรามีความสุข….

Share on Facebook

Start Slide Show with PicLens Lite