MojiStudio Blog!

เมื่อวานไปรร.มาด้วยแระ งิงิ(แต่ไปทามงาน เหอะๆ) กว่าจะกลับบ้านเล่นเอาเกือบทุ่ม แถมต้องแก้ทำใหม่หมดอีก ต้องกลับดึกอีกสองสามวัน กว่าจะถึงกำหนดส่งผลงาน อ๊ากก จะทันมั้ยเนี้ย ไม่ทันยังไงก็ต้องทัน เออ แล้วเมื่อคืนโหลด รักแห่งสยามมาดู อยากดูมานานแล้วแต่หาไม่ได้สะที เมื่อคืนเลยดูสมใจยันดีสี่ 555 แต่ตื่นเช้านะ งิงิ หนังเนื้อเรื่องดีจริง แต่แสดงไม่ค่อยสมจิงเท่าไหร่ ยกเว้นฉากโต้งก้มิงสวีทกัน โคตรสมจิงสมจัง นี่พูดจิงต้องลองดู เห็นแล้วแบบ เลือดแทบออกจมูก อ๊ากกกกกก เดี๋ยวนี่จะเป็นดูรอบที่สามต่อ555 ติดจายๆๆ

อ๊ากกวันนนี้อาลมเสียโว้ยยยยยย แม่งวันแห่งคาวมรักทั้งที่มีเรื่องให้อาลมไม่ดีอีกแระ ตั้งแต่เข้ามามหาลัยก็เจอคนที่ไม่อยากเจอหน้าแระตูละเซง พอเรียนซี แม่งไม่รุerrorตงไหนcompileก็ผ่าน แม่งแสดงผลมีปัญหาสะงั้น เลยไม่มีสมาธิทำอีกข้อเลย ทำเกือบจะไม่ทัน เซงโว๊ยยยยย เมื่อไหร่จะเขียนเส็ดเร็วๆจะเค้าบ้างสะทีว่ะ เดี๋ยวผิดตงโน้นเดี๋ยวผิดตรงนี้ วันนี้อยากไปรร.ก็ไม่ได้ไปเซงเลยยยยย อ๊ากกกกกกกก เบื่อๆๆๆๆๆ ทามไมวันนี้น่าเบื่อแบบนี้นะ ใครก็ได้ช่วยบอกที……

ปล. ขอโทดด้วยตอนนี้เรียนซีอาลมเสียใส่เพื่อนๆโทดทีคับ

อ๊ากกก ช่วงนี้ทามไงงานเข้าเยอะเหลือเกิน ได้เสร็จทันป่าวเนี้ย อ๊ากกกก แล้วพุ่งนี้ วันvalentine วันแห่งความรัก แต่ทามไมยังไม่มีความรักกับเค้าจะทีว่ะ(มึงอะโสดต่อไปเหอะ) จะได้อารายบ้างป่าวเอ่ยเพื่อนๆ 555 พอแระรีบไปทำการบ้านต่อดีกว่าเดี๋ยวไม่เสร็จ

ถึงจะไม่ชัดเลยก็เหอะ โดยเฉพาะบอม – - แต่มันมีคุณค่าทางจิตใจมากๆ กว่าตรูจะcapเปิดดูทีละframeเลย

kibum

siwon

เมื่อวาน วันแห่งควาทรงจำ ในที่สุดก็ได้ไปเจอกับคนที่เราหวังไว้สะที นั่นก็คือพี่คิมคิบอมนั้นเองๆ 555 ไปรอกันตั้งแต่ที่โรงแรมตั้งแต่สี่โมงกว่าๆ กว่าพี่ท่านจะออกมาปาไป ทุ่มสิบห้า ครั้งแรกก็วิ่งหาจนทั่วว่าเค้าจะออกมาตงไหนเราจะได้เห็นเต็มที่ แต่เจ้าหน้าที่ก็ไล่ไปนู้นไปนี่ งงเลย แต่สุดท้ายเค้าก็ให้ไปรวมกันตรงหน้าระเบียง ของโรงแรม ในที่สุดสิ่งที่อดทนรอว่าเป็นเวลานานก็ปรากฏขึ้น วอนเดินออกมาโบกมือทักทายแฟนคลับทางห้นาระเบียง ตามด้วยพี่บอมมี่(น่าร๊ากกกก) ออกมาพร้อมกับทั้งสองคนทำท่า(เอามือมาประกบเป็นรูปหัวใจอ่ะ) สร้างความตื่นเต็นให้กลับคนที่เห็นเป็นอย่างมาก ผมนี่เห็นครั้งแรกที่พูดรายไม่ออกเลย อึ้งไปตามๆกัน วิ้งสุดๆ มือถ่ายวีดีโอถ่ายเสียหมดเลยเพราะมือสั่นมากๆ แต่ก็เซงนิดๆที่ว่าทามไมตูไม่ใส่แว่นว่ะ จะบอกว่าทั้งหมดที่เห็นๆแค่ลางๆเท่านั้น ทำให้อดทนไม่ได้ต้องไปเห็นให้ใกล้ชิดมากกว่านี้ เลยใส่แว่นเตรียมตัวไปรอดักที่หน้าสตู อสมท. (ทั้งสองคนไปอัดseedก่อนกลับkorea) ที่นั้นเค้าเตรียมที่กันสำหรับแฟนคลับไว้พร้อมเลย ดีกว่าที่โรงแรมเยอะ ยังไงก็ได้เห็นแบบใกล้สุดๆแน่ กลุ่มพวกผมก็ไปถึงก่อนที่ทั้งสองคนจะมาอัดรายการ แต่รอสักพักรถตู้ก็วิ่งผ่านมาหลายคันก็ไม่ใช่สะที จนได้ข่าวว่าเค้าหนีเข้าไปอีกทางนึง ทำให้ผมเสียกว่ารู้สึกมาก ครั้งแรกไม่เข้าใจเลยทำไมถึงทำแบบนี้(ที่จิงจุดที่เรายืนรอเค้าจะเดินออกมาตอนขากลับ ขามาเข้าต้องรีบเข้าไปอัดให้ตรงเวลา) คิดจะกลับอยู่แล้ว แต่ด้วยแรงอารายสักอย่างที่ทำให้ผมอยู่ตรงนั้น อยากเห็นตัวเป็นๆแบบชัดๆอีกสักครั้ง ทำให้ผมรอได้อีกสักพักใหญ่ ในระหว่างรอพวกผมก็ฟังวิทยุรายการที่ทั้งสองคนจัดอยู่ จนในที่สุดทั้งสองคนก็ได้เวลาออกมา คนที่เดินออกมาคนแรกคือวอน (อีกแระ) สายตาผมนี่แทบไม่ได้มองเลย55(ไม่ได้ไม่ชอบวอนนะแต่เมื่อววานตั้งใจมาดูบอมคนเดียวเท่านั้น) หลังจากนั้นคนที่ผมอยากเห็นก็เดินออกปรากฏตัวให้ผมได้เห็นอย่างชัดเจอทามกลางเสียงกริ๊ดของบรรดาแฟนคลับ ผมนี่ยืนเงียบอยู่คนเดียว อาลมตอนนี้บอกไม่ถูกอะ ทำอารายไม่ถูกด้วย รอยยิ้มของบอมมี่ช่างสุดเกินจะบรรยายจิงๆ กล้องก็ไม่ได้ถ่ายฝากให้เพื่อนถ่ายแทน ตอนนั้นไม่ได้หวังจะถ่ายอารายอีกแล้ว (แต่ก็ได้มาบ้างแระถึงจะได้แค่นิ๊ดดดดดดเดียว เดี๋ยวจะแคปมาให้ดูคราวหน้า) อยากจะเมมไว้ในสมองให้เต็มที่ก็พอใจแล้ว ซึ่งวันนั้นออบก็ทำสำเร็จ ถึงจะเป็นเวลาไม่นานนักก็เหอะ แต่ก็ทำให้ผมประทับใจเปงอย่างมาก ถือว่าเมื่อวานเป็นวันที่เต็มอิ่ม และคุ้มสุดๆที่ได้รอบอมมี่มาทั้งสองวันแล้ว ปลื่มใจสุดๆๆๆงั๊บ (ถ้ามาคราวอาจได้เจอกานอีกนะ อย่าลืมพาทงเฮสุดที่รักมาด้วยล่ะ งิงิ)

ปล. เมื่อวานกลับบ้านถึงห้าทุ่ม หลังจกานั้นก็ทำการบ้านต่อยันตีสามแทบลุกไม่ขึ้นเลย ขาก็ปวดเพราะยืนนานมากกก

วันนี้พึ่งกลับมาจากงานscigameที่มหาลัยมา บวกกับไปกินหมูกระทะมาก โคตรจุก แต่ก็โอเค แต่พุ่งนี้น่าสิ น่าตื่นเต้นมากว่า เพราะต้องไปดักรอพี่คิบอมอีกแล้ว พุ่งนี้ต้องไปเจอให้ได้ 555 ออบสู้ๆ

วันนี้จะไปหาพี่คิบอมด้วยนะ อิอิ เดี๋ยวจะพยายามกลับเอารูปมาฝาก งิงิ

—- ต่อ —-

อ๊ากกกก เซงสุดดดด อุตสาหนีซ้อมสแตนมาก่อน ไปนั่งนี้ที่โรงแรมดุสิตธานี นั่งรอได้สองชม. ปรากฏว่าข่าวผิด ที่จิงแล้วเค้าลงสุวรรณภูมิ แล้วเค้าจะต่อไปถ่ายโฆษณาที่หัวหินกันต่อเลย ตอนนี้เราก็ไม่ได้คิดมากนะ คือแบบได้ไปรอแล้วถึงไม่ได้เจอก็ไม่เป็นไร ต่อดีมีสายของรุ่นพี่ที่ติดไปด้วยบอกว่า เค้าแหวะไปกินข้าวที่ร้านอาหารเกาหลีแห่งหนึ่งย่าน พระรามสาม(ไอ้เราก็จำชื่อร้านไม่ได้แระ) ทำให้มีความหวัง ทั้งเจ็ดชีวิต(เออลืมบอกไปว่มีใครบ้าง ก็มีเพื่อนรุ่นเดียวกันอีกสองคน รุ่นพี่อีกสองคน แล้วก็เพื่อนของรุ่นพี่อีกสองคน) จึงออกเดินทางเพื่อไปตามหาพี่วอนกับพี่บอม555 (ครั้งแรกในชีวิตที่วิ่งตามหาดาราขนาดนี้ และคงจะเป็นครั้งสุดท้าย555) กว่าจะโบกรถแท็กซี่ได้แต่ละคันไม่ยอมไปส่งสะที เลยต้องตัดสินในลงรถไฟฟ้าใต้ดินแล้วไปต่อแท๊กซี่อีกที ในขณะสายก็ได้ยืนยันว่าบอมกับวอนยังอยู่ที่ร้านอาหารจิงๆ ทำให้เราตื่นเต้นจนใจไปอยู่ที่ร้านแล้ว แต่ตัวยังรถติดอยู่บนรถแท๊กซี่ เหอะ หลังจากใจจะขาดมากนานก็มาถึงไอ้เราก็วิ่งไปกับเพื่อนอีกคนนึงแบบไม่คิดชีวิต(ไม่ขนาดนั้นหรอก55) แต่พอไปถึงหน้าร้านปรากฏว่าเค้าทานกันเส็ดหมดแล้วๆกำลังนั่งรถตู้ไปหัวหินต่อเลย เราก็เลยเห็นแฟนคลับกำลังโบกมือลา เราก็เลยวิ่งเข้าไปแทรกเผื่อจะเห็นพี่บอมนั่งอยู่ในรถตู้ แต่ดันไม่เห็นเลยเพราะมีฟิมล์ดำติดอยู่มองไม่เป็นรายเลย แล้วรถตู้ก็วิ่งผ่านไปแบบน่าในหาย ความหวังที่รอมานานจบกาน — ที่จิงถ้าเราไปเร็วกว่านี้หน่อยคงจะได้เห็นตอนกำลังขึ้นรถตู้น่าเสียดายเป็นที่สุด แต่ไม่เปงไรยังเหลือวันจันทร์อีกวันนึง ออบจะต้องถ่ายภาพพี่คิบอมมาได้ อย่างน้อยให้ออบได้เห็นหน้าพี่คิบอมตัวเป็นๆก็ดีใจแระ 

สวัสดีเดือนใหม่คับ เดือนใหม่มาก็มีเรื่องให้ปวดหัวสะงั้น กิจกรรมเยอะแยะมากมาย ไหนงานที่ไม่เกี่ยวกับตัวเองแล้วก็มาทำให้เราปวดหัวอีก(ไอ้เราก็อยากให้มันดีๆ) ทำเอามึนๆ วันนี้ได้เบียร์มาห้ากระป๋องๆ555+ แต่หายไปกระป๋องนึง ไม่รุหายไปได้ยังไงงงอยู่เนี้ย กินเองก็ไม่ช่ายไม่รุใครเอาไปเซงสุด ก่ะจะได้กินให้สะใจสะหน่อย เหอะๆ แต่กินเยอะไม่ได้คุณแม่ขอร้องงงงงงงงงงงงงง555+